HOME » INFORMATIE » Sharenting

Sharenting: bezint eer je begint!

Sharenting is een samentrekking van ‘sharen’ en ‘parenting’.

Uit een internationaal, wetenschappelijk onderzoek blijkt dat we graag foto’s van onze kinderen online delen omdat we ons dan minder alleen voelen of omdat we ervaringen en advies kunnen uitwisselen met andere ouders. Hierdoor voelen we ons gesteund in onze opvoedingstaak.

 

Maar er zijn ook negatieve emoties aan sharenting verbonden want we maken ons gelijktijdig zorgen dat onbekenden privé-informatie over ons kind krijgen of dat anderen de informatie over ons kind verder zullen delen. Anderen zijn dan weer bezorgd dat onze kinderen zelf bepaalde foto’s gênant vinden. Velen van ons zijn op diverse sociale netwerken immers bevriend met de eigen kinderen.

Het is leuk dat we tegenwoordig snel en impulsief alle belangrijke momenten kunnen vastleggen en een prettig neveneffect is dat op die manier een tijdlijn ontstaat waarop de evolutie van ons leven, en van onze kinderen, te zien is.

 

We moeten ons er echter wel van bewust zijn dat we de controle verliezen over de foto’s en filmpjes eens we ze hebben gedeeld op een sociaal netwerk. Je mag je profiel nog zo goed beveiligd hebben, en alleen beeldmateriaal gedeeld hebben via niet-openbare groepen of beperkte kringen, je weet nooit 100% zeker of de beelden binnen de privékring zullen blijven. Dit kan zeker problemen veroorzaken wanneer je delicate foto’s hebt gedeeld, bijvoorbeeld van je kind in bad, of een ziek kind in onbehaaglijke poses.

Onze kinderen groeien op online en zijn zich, meer dan wij ouders, erg bewust van wat ze online delen. Hun identiteit wordt er immers mee door bepaald. Een tiener die zich een cool en stoer imago wil aanmeten zal twee keer nadenken alvorens schattige en lieve babyfoto’s van zichzelf online te verspreiden. Wanneer wij dat in zijn plaats dan toch doen, kunnen we die zorgvuldig opgebouwde identiteit ondermijnen. Ook experts zijn het erover eens dat een kind zelf over zijn online identiteit hoort te beslissen.

Maar bovenal: jouw kind geniet net zoals jij van een recht op afbeelding! Het centraal principe van het recht op afbeelding berust op toestemming: toestemming vragen om de beelden te nemen én toestemming vragen om de beelden te verspreiden. En omdat een baby en een kleuter of een kind jonger dan 13 jaar nog niet zelf toestemming kan geven, doen de ouders dat in hun plaats. En dit kan het kind later zuur opbreken. De gouden regel: bezint eer je begint!

Als je foto’s openbaar post, kunnen ze door iedereen opgepikt worden. Al gehoord van Aziatische bedrijven die foto’s van een kind gebruiken in hun reclamecampagnes? Of van mensen met slechte bedoelingen die foto’s van Facebook of Instagram halen? De kans is heel klein, maar het gebeurt. Stel daarom je privacy-instellingen zo goed mogelijk in en denk goed na over met wie je foto’s van je kind deelt.

Moeten we het “sharen” dan volledig afzweren? Uiteraard niet! Wie bewust en privacyvriendelijk met het beeldmateriaal van zijn of haar kroost omgaat hoeft het “sharen” zeker niet te laten. Per slot van rekening is posten, sharen, liken, net datgene wat sociale media zo leuk maakt.

Wil je dit vooral blijven doen, hou dan zeker rekening met volgende tips:

  1. Met goede privacyinstellingen kom je al een heel eind: deel foto’s en filmpjes van je kinderen enkel in beperkte en vertrouwde kringen. Besloten fora, die enkel met wachtwoord toegankelijk zijn, genieten de voorkeur.
  2. Deel enkel wat je zelf over jou online wil zien verschijnen. Zou je echt foto’s van jezelf in bad  op het internet willen terugvinden? Is het antwoord hierop neen, waarom van onze kinderen dan wel?
  3. Vermijd het delen van beeldmateriaal dat de veiligheid en integriteit van je kind in het gedrang kan brengen, bijvoorbeeld door hun locatie te onthullen of waarop je kinderen naakt of in compromitterende poses staan afgebeeld.
  4. Is je tiener oud genoeg? Ga dan zeker in gesprek hierover. Vraag toestemming voor wat je over hem/haar deelt. Respecteer steeds zijn of haar keuze!